La Venús d'Arle (n°41)

Siás bèla, ò Venús d'Arle, a faire venir fòu!Ta tèsta es fiera e doça, e tendrament ton còuSe clina. Respirant li potons e lo rireTa fresca boca en flor de qu'es que vai nos dire?
Lis Amors, d'una veta, emé gràcia an nosatTi lòng peus sus ton frònt pèr ondadas frisat.Ò blanca Venús d'Arle, ò rèina provençala,Ges de mantèu n'escond ti supèrbis espatlas
Se vei que siás divessa e filha dau cèu blu;Ton bèu pitre nos bada, e l'uelh plen de belucsS'espanta de plesir davant la joina auturaDi pomas de ton sen tan redona' e tan puras.
Que siás bèla! Venètz, pòbles, venètz tetarA si bèu sens bessons l'amor e la beutat.Ò! Sensa la beutat de qué seriá lo monde?Luse tot çò qu'es bèu, tot çò qu'es laid s'esconde!
Fai veire ti braç nus, ton sen nus, ti flanc nus;Mòstra te tota nusa, ò divina Venús!La beutat te vestís mielhs que ta rauba blanca;Laissa ti pè tombar la rauba qu'a tis ancas
S'envertolha, mudant tot çò qu'as de pus bèu:Abandona ton vèntre i potons dau solèu!Coma l'èurre s'aganta a la rusca d'un aubreLaissa dins mi braçada' estrénhe' en plen ton maubre;
Laissa ma boca ardènta e mi dets tremolantsCórre' amorós pertot sus ton cadavre blanc!O doça Venús d'Arle: ò fada de jovença!Ta beutat que clareja en tota la Provènça
Fai bèlas nòstri filha' e nòstri dròlles sans;Sota aquela carn bruna, ò Venús, i a ton sang,Sempre viu, sempre caud. E nòstri chata' alèrtasVaquí perqué se'n van la peitrina dubèrta;
E nòstri gais jovènts vaquí perqué son fòrtsI luchas de l'amor, di braus e de la mòrt;E vaquí perqué t'ame - e ta beutat m'engana, -E vaquí perqué, ieu crestian, te cante, ò grand pagana!
Teodòr Aubanèu